राजकारणातील यशवंत हरपला!

राजकारणातील यशवंत हरपला!

( विशेष प्रतिनिधी उदय नरे )

राजकीय पुढाऱ्यांमध्ये त्यांच्या आयुष्यात त्यांच्या पी ए ला अनन्यसाधारण महत्त्व असते. अनेकदा मुख्यमंत्री, मंत्री यांच्यापर्यंत ज्यावेळी सर्वसामान्य नागरिकांना पोचता येत नाही, कधी कधी आमदार खासदारांनाही पोचता येत नाही.त्यावेळी मंत्री,आणि मुख्यमंत्री यांच्यातील दुवा म्हणजे पीए.
स्वर्गीय वसंतदादा पाटील यांचे पीए यशवंत हापे यांचे यांचे नुकतेच निधन झाले.
निधना नंतर, यांचे पुत्र विश्वजीत हापे यांनी आपली पोस्ट समाज माध्यमावर प्रसारित केली ,
निस्वार्थी समाजसेवक या पंक्तीत बसणारे यशवंत हापे यांना आमची श्रद्धांजली. त्यांच्या मुलाची ही भाऊक पोस्ट.माझे वडील म्हणजे निस्वार्थीपणा आणि शांत सामर्थ्य यांचे जिवंत उदाहरण होते. त्यांनी आयुष्यभर असंख्य लोकांना कोणतीही अपेक्षा न ठेवता मदत केली. माणुसकी, करुणा आणि सेवाभाव या मूल्यांवर त्यांचा दृढ विश्वास होता. त्यांच्या तरुणपणी त्यांनी पद्मश्री सन्मानित वसंतदादा पाटील साहेब यांच्या सहवासात राहून काम केले. आमच्या कुटुंबासाठी ते केवळ नेते नव्हते, तर मार्गदर्शक आणि देवतुल्य व्यक्तिमत्त्व होते.

सिमालवाडी, कोल्हापूर जिल्ह्यातील एका छोट्या गावातून सुरू झालेला त्यांचा प्रवास कठोर परिश्रम, जिद्द आणि कर्तव्यनिष्ठेने घडलेला होता. त्यांनी आपल्या कृतीतून अनेकांच्या आयुष्यात मोलाचा बदल घडवून आणला. त्यांनी कधीही प्रसिद्धीची अपेक्षा केली नाही, पण त्यांच्या कामामुळे त्यांना लोकांचा सन्मान आणि प्रेम मिळाले.

वडिलांनी आयुष्यभर स्वतःचा किंवा स्वतःच्या कुटुंबाचाही कधी विचार केला नाही—हे त्यांच्या निस्वार्थी स्वभावाचे सर्वात मोठे उदाहरण आहे. २५ जुलै १९८२ रोजी माझ्या मोठ्या भावाचा जन्म झाला, पण त्या क्षणीही ते आपल्या कर्तव्यांमध्ये इतके गुंतलेले होते की स्वतःच्या मुलाला पाहण्यासाठीही ते त्वरित येऊ शकले नाहीत. तब्बल पाच महिन्यांनंतर, त्याच्या बारशाच्या दिवशी ते घरी आले—तेही दादांसोबत आणि शोभाताई यांच्यासोबत. त्या क्षणातही त्यांच्या आयुष्याची दिशा आणि प्राधान्यक्रम स्पष्ट दिसून येतात—स्वतःपेक्षा समाजाला नेहमीच पुढे ठेवणारा एक विलक्षण माणूस.

दादांच्या निधनानंतर अनेक मोठ्या नेत्यांकडून त्यांना सोबत येण्याचे प्रस्ताव आले. पण ज्यांनी दादांसोबत विश्वासघात केला, अशा लोकांसोबत राहणे त्यांना कधीच मान्य नव्हते. त्यांनी त्या सर्व संधींना ठामपणे नकार दिला. कारण ते केवळ व्यक्ती नव्हते, तर मूल्ये आणि तत्त्वांवर जगणारे एक दुर्मिळ व्यक्तिमत्त्व होते.

मात्र, त्यांच्या आयुष्यातील शेवटचे सहा महिने अत्यंत कठीण होते. त्यांनी खूप वेदना सहन केल्या. त्या काळाची आठवण आजही मनाला वेदना देते—आणि कदाचित हीच एक गोष्ट आहे, ज्याबाबत मी देवाला प्रश्न विचारू इच्छितो. तरीसुद्धा, त्यांच्या संपूर्ण आयुष्याचा विचार करता, माझ्या मनात केवळ अभिमान आहे—त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा, त्यांच्या प्रामाणिकपणाचा आणि त्यांच्या साधेपणाचा.

त्यांनी ज्या मूल्यांसाठी आयुष्य घालवले, तीच त्यांची खरी ओळख आहे आणि तीच आमच्या साठी प्रेरणादायी आहे कायम त्यांच्या सारखं सचोटीने वागण्याचा प्रयत्न करत राहू.

आणि आता… तुम्ही स्वर्गाच्या प्रवासाला निघून गेला आहात. आयुष्यभर इतरांसाठी जगलात—आता थोडा वेळ स्वतःसाठी घ्या, शांततेत विश्रांती घ्या… पुन्हा भेट होईपर्यंत.